Metoda zimnego zacierania w systemie ciągłym
przynosi ze sobą korzyści ekonomiczne w porównaniu z metodą ciśnieniowo-termiczną. Nie ma konieczności stosowania wysokich temperatur powiązanych z wysokim ciśnieniem w celu uwolnienia skrobi.
Ziarna kukurydzy (mogą to być również ziarna zbóż) po odpowiednim przygotowaniu i rozdrobnieniu w młynie podawane są na mieszalnik w ilości ściśle określonej. W mieszalniku następuje dodanie wody w odpowiedniej proporcji do podawanego ziarna. W metodzie zimnego zacierania istnieje możliwość dowolnej regulacji gęstości zacieru mając na uwadze niektóre ograniczenia. Do mieszalnika dozuje się część (około 1/3) enzymu upłynniającego, który powoduje zmniejszenie lepkości zacieru oraz umożliwia dalsze przepompowywanie. Kolejnym etapem jest reaktor o przepływie laminarnym (lub jet-cooker), w którym zacier jest zagrzewany w celu usunięcia zanieczyszczeń mikrobiologicznych oraz całkowitego skleikowania skrobi. Następnie zacier podawany jest na zbiornik, gdzie za pomocą pozostałej części (około 2/3) enzymu upłynniającego następuje całkowita hydroliza skrobi. Po schłodzeniu przez wymiennik ciepła do pożądanej temperatury i dodaniu enzymu scukrzającego zacier jest pompowany do kadzi fermentacyjnej. Część zacieru kierowana jest cyklicznie do kadzi drożdżowej w celu propagacji drożdży. Istnieje możliwość dolewania melasy do kadzi fermentacyjnych w celu osiągnięcia wyższych gęstości.
